Sagalassos Antik Kent

Sagalassos, Ağlasun’un kuzeyinde, denizden 1700 metre yükseklikte, Roma İmparatorluk döneminin önemli şehirlerinden biriymiş. Denizden uzak olması buranın çok fazla zarar görmeden iyi şekilde kalmasını sağlamış.  Yukarı Agora ve Aşağı Agora olarak iki bölümden oluşuyor. Yukarı Agora’da en etkileyici yapı olan Antoninler Çeşmesi’nin suyu bugün de akmaya devam ediyor. Neon Kütüphanesi’nin içindeki mozaik zemin ise görmeye değer. Konumu sebebiyle ve yağış alan bir bölge olmasından şehirde çeşmeler ve su kanalları yapılmış.

Sagalassos’taki heykelleri görmek için Burdur Müzesi’ne mutlaka uğrayın. İmparator Hadriani ve Marcus Auralius’un dev heykellerininin baş ve ayak kısımları burada. Sagalassos’ta ise kimi heykellerin replikaları var.

Burdur Arkeoloji Müzesi

Sagalassos, Kibyra ve Kremna Antik Kent kazılarından çıkarılan heykeller Burdur Arkeoloji Müzesi’nde sergileniyor. Müzenin girişindeki ilk bölümde Sagalassos, girişin sağ bölümde ise Kibyra ve Kremna Antik Kentlerinden çıkan heykeller sergileniyor. Üst katta ise tarih öncesi çağlardan kalan kaplar, kandiller, camlar, makyaj malzemeleri, sikkeler… sergileniyor.  

Burdur Doğa Tarih Müzesi

19.yüzyıldan kalma Rum Ortodoks Kilisesi restore edilmiş ve Burdur Doğa Tarih Müzesi olarak açılmış. Burdur Doğa Tarih Müzesi’nde 10 milyon yıllık olduğu tahmin edilen Güney filinin (Mammuthus Meridionalis) 3.30 metre uzunluğundaki savunma dişi ve kürek kemiklerini görebilirsiniz. Ayrıca burda mastodon (bir mamut çeşidi), kuş, antilop, zürafa, aslan ve atlara ait kalıntılar ve fosiller de sergileniyor. 

18.yy’dan kalma Osmanlı evleri gerçekten çok etkileyici. Evlerin bir kısmı restore edilmiş, bir kısmı ise bakımsız kalmış. Bu duruma rağmen, her sokakta önünüze bambaşka güzel evler çıkıyor. Kimi sokaklarda evlerin çatıları birbirlerine değecek kadar yakın, Kula yerlisi ‘öpüşen çatılar’ diyor bu evlere. Beyler Evi ve Kestaneciler Evi, yıl boyu ziyarete açık büyük, avlulu iki konak. Bu evleri kesinlikle gezin. Ne yazık ki, eski evlerin güzelliğinin yanında kentin yeni bölümü son derece zevksiz ve uyumsuz binalarla gelişmiş.

Kula’nın ekşi maya ekmeği, leblebisi ve Kula maden suyu meşhur. Ayrıca ıspanaklı pide ve şekerli pide yemeden de dönmeyin. Şarap almak, tadımlamak isterseniz, Yanık Ülke Bağları da Kula’da. 

Kula’da binlerce yıl önce seksen kadar yanardağ varmış. Bu dağlardan günümüze donan lavlar kalmış. Bu yüzden Antik Çağ’da bölgeye ‘Yanık Ülke’ (Katakekaumene) denmiş. Türkiye’nin ilk ve tek UNESCO sertifikalı jeoparkı bu bölgeye kurulmuş. Yürüyüş ve bisiklet parkurları özenle düzenlenmiş. Parkurda yürürken çevredeki volkan konilerini de görebiliyorsunuz. Tabiat olarak inanılmaz güzel bir bölge.

Kula’ya 16 km. uzaklıktaysa Kula Peri Bacaları var. Burası tertemiz havası, kuş sesleriyle ayrıca büyüleyici. Dinlenme alanındaki çeşmenin arkasındaki patikadan en tepe gözlem alanına çıkın. Göreceğiniz manzara eşsiz. 

Kula’ya gelmişken 20 dakika uzaklıktaki Emre Köyü’ne de gidin. ‘Burada ne var ki?’ derseniz, cevabım Carullah Bin Süleyman Camii olur. Cami içindeki kitabede 1547 yılında inşa edilmiş olduğu yazıyormuş. Bu küçük caminin özelliği elle çizilmiş, boyanmış duvar resimleri. Dini motiflerin yerine zamanında olmayan çok katlı binalar, tropik meyveler ve ağaçlar, piyanolar, yel değirmenleri, surlar ve gemiler çizilmiş. Kubbede ise yalancı camlar çizilmiş. Yine kitabede Şehzade Abdurrahman Efendi’nin camideki resimleri yaptığı yazıyormuş. Emre Köyü sokaklarında eski Osmanlı evleri, taş evler var fakat bakımsızlıktan ya yıkılmış ya da yıkılmak üzere. Ayrıca köyde Yunus Emre’nin ve Tabduk Emre’nin türbeleri de bulunuyor. 

Kula Nerede? 
Kula, Manisa’ya bir buçuk saat uzaklıkta.

Nerede Kalınır?
Anemon Kula  
Villa Estet Bağ Hotel 
Kurcan Otel

Nerede yenir?
Kula Lezzet Sarayı  
Ekmekçioğlu Lokantası
Lokanta Estet

Hemen arkamda yeni açılmış bir restoran (Babe Bodrum) var. Beyazlar içinde bir teras. Kaptan köşkünde oturur gibi denize nazır. Kumsala vuran dalga sesi, parlak kış güneşi ve ısmarlayacağım bir kadeh soğuk şarabı duyunca Zeynep de dayanamıyor, benim rotamı izleyip, bana yetişiyor. Sırf bu keyif için Bodrum’a yerleşilir diyorum. Ama Bodrum’a yerleşen ben değilim. Blogda pek çok yazının yazarı ve ablam Zeynep. Ben sadece ona ilk günlerinde eşlik ediyorum. Zaman ne gösterir, onu da hiçbirimiz bilemeyiz.

Çocukken ve hatta üniversiteye kadar bütün yazlarımız Bodrum’da geçti. Önce Torba, sonra Gündoğan ve en son Hebil Koyu’nda yazlığımız oldu. Bodrum’dan hiç sıkılmadım ama belki de en keyifli sefer Bodrum’un en soğuk günlerine denk geldiğimiz bu Ocak ayındaki seferdi. Kısacası, Bodrum artık bitmiştir, gidilmez diye düşünmeyin.

Atatürk Arboretumu’nu minik bir park gibi düşünmeyin. Aslında oldukça büyük bir alana yayılı ve spor amaçlı olarak da kullanabileceğiniz ağaçların arasında uzun bir parkuru var. Yaz aylarında haftasonları kalabalık olduğunu tahmin ediyorum ama sabah koşusu için erken saatte giderseniz rahat edeceğinize eminim.

Arboretum  görevlileri işlerini iyi yapmak için özenle çalışıyorlar. Dışarıdan yiyecek getirilememesi de çevrenin temiz kalmasında büyük rol oynuyor. Bu arada çantanızdaki su şişesiyle girmenize karşı çıkmıyorlar. Evcil hayvanların girmesine izin verilmediğinin bilgisini de vereyim. Hafta sonu güzel bir kahvaltı öncesi güne zinde başlamak için ideal bir yer.

Rize’de kalmak için daha önce bir kaç kişiden iyi yorumlar duyduğumuz Puli Mini Otel’i seçmiştik. İlk işimiz Çamlıhemşin merkezinde, Fırtına Deresi’nin yanı başındaki otele giriş yapmak oldu. Biz soğuk bir mevsimde gittiğimiz için terasından çok faydalanamadık ama sıcak havalarda çok keyifli olduğundan eminim. Odaların tarzını ve dekorunu çok beğendik ama boyutlar oldukça küçük. Özellikle tuvaletler çok küçük ve odayla arasında sadece ahşap sürgülü bir kapı var. Tek başına kalmak için çok uygun ama Mark gibi uzun boylu bir insan için biraz zorlu oldu. Aklınızda olsun.  Onun dışında sabah kahvaltısı ve isteğiniz üzerine hazırladıkları akşam yemekleri inanılmaz lezzetli ve özenli. Alkol de satıyorlar.

Pokut Yaylası

Yaylalara çıkmak ve inmek yolların bozukluğu ve virajlı olması sebebiyle epey vakit alıyor. Mevsimine göre havanın kararmasını da göz önüne alınca, aynı gün iki yaylaya birden çıkmak mümkün olmayabilir.  Tabi, yukarı çıkıp onbeş dakika vakit geçirip tekrar yola koyulursunuz ayrı. Biz yaylanın keyfini de çıkarmak istediğimiz için bir tercih yapmak zorunda kaldık ve Pokut’u seçtik. Bu arada yeri gelmişken söyleyeyim, biz Ekim ayında gitmemize rağmen yayla yolunda az da olsa trafik  vardı, yaz aylarında ise ciddi kuyruklar oluyormuş.

Pokut’a yaklaşık elli dakikada çıktık. Daha önce bir sürü fotoğrafını gördüğümüz yaylayı kendi gözlerimizle görmek bambaşkaydı. Şansımıza tepemizde de parıl parıl bir güneş vardı. Çok kalabalık olsaydı aynı zevki mi alır mıydık emin değilim. Yaylanın en güzel yerlerinden biri konaklama hizmeti de veren Platoda Mola. Oraya da rezervasyon yapmaya çalışmıştım ama sezonun son haftasonlarından biri olduğu için odalar çoktan dolmuştu. Her defasında Pokut’a inip çıkmak zor olacağından, ideali ana üs olarak Puli Mini gibi bir otelde kalıp, yaylaya çıktığınız gün Platoda Mola’da kalıp, sabah yaylanın temiz havasını içinize çekip, tekrar merkeze inmek olabilir. Platoda Mola’da laz böreği yemeğinizi de ayrıca tavsiye ederim.

Bu arada Pokut’a doğru Çat yolu üzerinde giderken solda yan yana bir tasarım dükkanı ve bir kahve dükkanı göreceksiniz. Peri Dükkan, İstanbul’daki tasarım dükkanlarını aratmayacak çeşitlilik ve güzellikte. Ben kendime ve arkadaşlarıma ordan epey hediye aldım. Yalnız aklınızda bulunsun, reçel satın alırsanız uçakta kabin içine alamıyorsunuz. Biz maalesef aldığımız reçelleri alanda bırakmak zorunda kaldık. Peri Dükkan’ın hemen yanında Zua Coffee var. Kahveleri kadar çeşit çeşit tatlıları da çok güzel. Yaylaya inip çıkarken, soluklanmak, biraz keyif yapmak için çok keyifli bir yer.

Bulut Şelalesi

Çamlıhemşin’in doğası da Trabzon kadar etkileyici. Türkiye’nin en yüksek şelalesi olan Bulut Şelalesi’ni de görmenizi tavsiye ederim. Tar Deresi Milli Parkı’ndan yaklaşık iki km uzunluğunda bir yürüyüş sonrası şelaleye varacaksınız.

Daha göremediğimiz pek çok yer ve aklımız geride kalarak üçüncü günün sabahında arabayla tekrar Trabzon’a gidip, oradan da uçakla İstanbul’a döndük.

Zil Kale

Rize Kemerli Köprü

Pokut

İstanbul’dan Trabzon’a sabah çok erken saatte uçtuk. Kiraladığımız aracı alıp hemen Nayino’nun yolunu tuttuk. Yeri gelmişken söyleyeyim, mutlaka 4×4 araç kiralayın. Sadece yaylalara çıkarken değil, Nayino’ya çıkarken bile ihtiyacınız olacak. Biz, Dacia Duster kiraladık ve çok rahat ettik. Zaten yollarda en çok gördüğümüz araç da Duster’dı.

Yalan yok, Trabzon şehir merkezinin güzel bir tarafı yok. Bina üstüne bina, beton üstüne beton. Ama merkezden çıkıp, yukarılara doğru çıkmaya başlayınca işin rengi tamamen değişiyor. Yeşilin daha önce görmediğiniz tonları ve sisli tepeler birbirine karıştığında hayranlıktan ağzınız açık şekilde yol almaya başlıyorsunuz.

Nayino Dağ Evi

Nayino Dağ Evi, Düzköy’de Kayaüstü Mevkii’nde, köye kuş bakışı bakar bir konumda. Diğer birçok kişi biz de fotoğrafların gerçekte olanı daha etkileyici gösterdiğini sanmıştık ama meğer tam tersiymiş. Bu sefer fotoğraflar gerçeği anlatmaya yetmiyor.

Trabzon’dayken maalesef yaylaya çıkma çabalarımız başarısızlıkla sonuçlandı. Tepeye yaklaştıkça sis o kadar yoğunlaştı ki gerçekten göz gözü görmez oldu. Mecburen geri dönmek zorunda kaldık. Neyse ki Nayino’daki manzara ve atmosferde yaylaları çok aratmadı. Bu arada Nayino’nun yolu da akşamla birlikte epey sis altında kalıyor, o yüzden biz akşamları en geç 5:30 gibi dönmüş oluyorduk. Zaten akşam yemeğini de orda yiyebiliyorsunuz. Muazzam büyüklükteki mutfaklarında her sabah ve akşam birbirinden leziz tatlar çıkarıyorlar. Gürcü şarabı denemediyseniz daha önce, onu da tavsiye ederim. Ben çok sevdim. Bütün gün gezip, şömine karşısında ısınıp, şarabınızı yudumlamak günün en güzel anı oluyor. Tabi yaz aylarında giderseniz, uçurumun tepesindeki teraslarında manzaraya karşı da yiyebilirsiniz.

Nayino Dağ Evi

Trabzon’un Maçka ilçesinde bulunan Sümela Manastırı’nı görmeden dönmedik tabi. Manastır, Bizans İmparatorluğu döneminde Atina’dan gelen iki rahip tarafından kurulmuş. Çok uzun süredir tadilatta olan Manastır’ın içi ziyarete kapalı. Ancak uzaktan bakabiliyorsunuz ama o kadarı için bile gitmeye değer. Sislerin arasından çok gizemli bir görüntü oluşuyor.  Tadilatın 18 Mayıs 2019’da biteceği söyleniyor ama konuştuğumuz kişiler pek umutlu değildi.

Sümela Manastırı

Şehir merkezinde gezilecek yerler diye bir arama yaparsınız, karşınıza bir liste çıkacak ama bu listedeki yerlerin çoğu etraflarındaki çirkin binaların arasına sıkışmış vaziyette.  Şehir merkezinde bize göre gitmeye değer tek yer Atatürk Köşkü Müzesi. Atatürk Köşkü, Atatürk’ün 1924’te Trabzon’u ziyaret ettiği sırada kaldığı köşk. Köşk, Kostantin Kabayanidis tarafından 1890 yılında yazlık olarak yaptırılmış. Keşke diğer yapılar da onu örnek alınarak yapılsaymış diyesi geliyor insanın.

Atatürk Köşkü

Bu benim Doğu Karadeniz’e ilk gidişimdi. Gitmeden önce hayal kırıklığına uğrayacaksınız diyenler de çok oldu ama biz hiç pişman olmadık. Şehir merkeziyle ilgili zaten hiçbir beklentimiz olmadığı için, oradan gözümüz kapalı geçtik diyebilirim. Ama doğanın ve temiz havanın güzelliğini anlatmaya çalışsam bir kaç klişe laftan fazlasını edemeyebilirim diye korkuyorum. O yüzden aklınızda varsa hatta yoksa da Doğu Karadeniz’i görülecek yerler listenize ekleyin.

Trabzon

Nayino Dağ Evi

0505 241 79 86

nayinodagevi@gmail.com

Herhalde hafta içi olması ve insanların denize doymasından olacak, plaj epey boştu. İşimize gelmedi desem yalan olur. Dalga seslerini duyabildiğiniz bir plaj bulmak malum artık lüks oldu. Tam da ne güzel dalgaların kıyıya vurma sesini dinleyerek kitap okuyabiliriz dedik ki yanımızdaki şezlonglarda oturan bir grup telefonlarından Tarkan çalmaya başladılar! Hiç düşünmüyorlar acaba yanımdaki bu müzikten rahatsız olur mu? Burda da müzik dinleme kardeşim veya tak kulaklığını öyle dinle. Uyarabilirdin diyebilirsiniz tabi ama sürekli olarak insanları uyarıp, tenkit etmek durumunda kalmak da bence insanı çok geriyor, o yüzden bazen pas geçiyorum. Neyse sinirlenecek şey çok zaten, o yüzden duraklamadan devam edeyim.

Müzik yok dediysem sadece sahil kısmında yok. Yani yemeğinizi yerken veya biranızı içerken restoran kısmında gayet güzel müzik çalıyor. Yemekler de hiç fena değil. Ben kızartılmış köy ekmeği üzerinde domates ve kekikli bruschettaya benzeyen birşey yedim. Mark da barbekü tavuk pane yedi. Tavuk panenin altı da yığma patates kızartmasıydı. Plaj yemeği olarak hem lezzetliydiler hem de çok hızlı geldiler. Hafta içi gittiğimiz için food court kısmı açık değildi, o yüzden sakindi. Hafta sonu genel olarak daha şenlikli olduğundan eminim.

Denize gelince tabi Karadeniz olduğunu unutmamak lazım. Dalgalı günlerde çeken akıntı riskine karşı dikkatli olmak gerektiğini bir de ben hatırlatayım. Lodos olan bir günde giderseniz eğer deniz çarşaf gibi olur. Dün dalgalı bir günündeydi, o yüzden benim zevkime göre değildi.

Nerede oturduğunuza göre değişir elbette ama bir çok yerden yaklaşık bir saatte gidebileceğiniz, deniz kenarında güzel bir gün geçirmek için bence çok uygun. Bizim de bundan sonra daha sık gideceğimiz kesin. Unutmadan Suma Beach hayvan dostu bir yer.

Germiyan Köyü, 2015 yılından beri Türkiye’nin ilk Yavaş Gıda Köyü (Slow Food Village). Yavaş gıda köyleri iyi, temiz, adil gıda çerçevesinde yerel ve doğal ürünlerin yaşatılmasını hedefliyorlar. Aklınızda olsun Germiyan’ın ekşi maya ekmeği de çok meşhur.

Nuran Hanım önce Slow Food’un logosu olan salyangoz desenini çizerek başlamış, sonra mavi tonların ağırlıklı olduğu desenleri ile evlerin duvarlarını süslemeye devam etmiş. Güler yüzlü, konuşkan ve misafirperver bir insan Nuran Hanım. Evinin duvarlarını boyatmak isteyenlere tek düşen önce duvarlarını bembeyaz boyatmak. Böylece köyde bakımsız ev kalmamış diyebiliriz.

Alaçatı’dan arabayla yaklaşık 20 dakikada Germiyan Köyü’ne gidebilirsiniz.

Kısaca tarihçesi şöyle: İstanbul Üniversitesi Biyoloji Bölümü 1933 yılında, Atatürk’ün davetiyle İstanbul’a gelen Prof. Dr. Alfred Heilbronn ve Prof. Dr. Leo Brauner tarafından kurulmuş. Botanik ahçenin kuruluşuna Prof. Hilbronn’a, Prof. Dr. L. Brauner ve Alman bahçe uzmanı W. Stephan destek vermiş ve 1935’te İstanbul Üniversitesi Botanik Bahçesi hizmete açılmış. Bünyesinde bulunan herbayumu da yine bu üç bilim adamı Türkiye’yi gezerek genişletmişler veİstanbul Üniversitesi Nebatat Bahçesinin Tohum Kataloğunu yayımlamışlar. 2003 yılında bahçenin ismi İstanbul Üniversitesi, Alfred Heilbronn Botanik Bahçesi olarak değiştirilmiş.

Botanik bahçe, paslı korkuluklar, bozuk taş merdivenler ve birbirine karışmış bitkileriyle oldukça bakımsız. Bahçeye yeterli bütçe ayrılmadığı için gönülden severek ve bahçenin geleceği için endişelenen az sayıda bahçıvan elbette bütün bitkilerin bakımına, bahçenin ve seraların onarımlarına yetişemiyorlar. Gezerken hissettiğim buranın seneler önce terk edildiği ve kendi haline bırakıldığıydı. Her geçmişten kalan değerli yer gibi buranın da kıymetini bilememişiz, sahip çıkamamışız koca İstanbul olarak.

Olumsuz yazdığıma bakmayın, hala güzel. Yeri çok özel. Ağaçların arasından Haliç, Galata Kulesi ve Boğaz gözüküyor. Bahçede ağaç, çalı, otsu, tropik ve subtropik olmak üzere 5000’den fazla bitki çeşidi bulunuyormuş. Bahçeye girişte sizi ilk karşılayan, pamuk tüylü bir de güzel kedi var burada yaşayan.

Botanik bahçe 1995’te sit alanı ilan edilmiş fakat Bahçe ve Botanik Anabilim Dalı binası 2015 yılında İstanbul Üniversitesi’nden alınarak müftülük hizmetlerinde kullanılmak üzere Diyanet İşleri Başkanlığı’na tahsis edilmiş. Botanik Anabilim Dalı binası yeni inşa edilecek Biyoloji Bölümü binasına taşınacak. Bahçe için de taşınacak dense de ne olacağı net değil. Bu kadar eski ve köklü bir bahçe nasıl taşınır, bitkiler telafisi olmayan hasarlar alırlar mı, yerlerine alışmış bitkiler yeni yerlerine adapte olabilirler mi diye düşünmemek elde değil.

Bahçeye ulaşmak için Müftülük kapısından giriş yapabiliyorsunuz. Bireysel gezecekseniz randevu almanıza gerek yok. Güvenliğe kimlik bilgilerinizi verdikten sonra ücretsiz olarak gezebilirsiniz. Hafta içi hergün 16.30’a kadar açık, haftasonları ise kapalı.

Tam adresi ise şöyle: İstanbul Üniversitesi Merkez Kampüsü, Fen Fakültesi Biyoloji Bölümü Botanik Bahçeleri Müzesi 34134, Süleymaniye/ İstanbul

İstanbul İtfaiye Müzesi ilk 1931’de açılmış. 2013 yılında Beşiktaş’taki Kılıç Ali Paşa Su Sarnıcı’na taşınmış. İstanbul İtfaiyesi’nin tarihi 1714 yılında tulumbacı ocağının kurulmasıyla başlıyor. Müze koleksiyonunda İstanbul’un geçirmiş olduğu yangınların tarihlerini gösteren bir kroki, tulumbacı ocağının kullandığı ilk tulumbalar (mahalle tulumbaları, hidroforlu tulumbalar), ilk motorlu pompa, atlı tulumba aracı, itfaiye fenerleri, gaz maskeleri, tulumbacı ve itfaiyeci kıyafetleri, amir ve er şapkaları… bulunmakta. Ayrıca eski fotoğraf ve yağlı boya tabloları da sergilenmekte.

Şehir dışından gelip İstanbul’u geziyorsanız ve farklı bir müze görmek istiyorsanız ya da yolunuz Beşiktaş’tan geçiyorsa, üşenmeyin ve bu müzeyi gezin. Ulaşımı çok kolay, Beşiktaş’a geldikten sonra yürüyerek müzeye ulaşabilirsiniz.

İtfaiye Müzesi
Yıldız Mahallesi, Çitlembik Yokuşu, Horoz Sokak, No: 1 Beşiktaş/İstanbul

Hafta içi her gün 09:00 – 16:00 arası açık.
Hafta sonu kapalı.
Giriş ücretsiz.