Hemen arkamda yeni açılmış bir restoran (Babe Bodrum) var. Beyazlar içinde bir teras. Kaptan köşkünde oturur gibi denize nazır. Kumsala vuran dalga sesi, parlak kış güneşi ve ısmarlayacağım bir kadeh soğuk şarabı duyunca Zeynep de dayanamıyor, benim rotamı izleyip, bana yetişiyor. Sırf bu keyif için Bodrum’a yerleşilir diyorum. Ama Bodrum’a yerleşen ben değilim. Blogda pek çok yazının yazarı ve ablam Zeynep. Ben sadece ona ilk günlerinde eşlik ediyorum. Zaman ne gösterir, onu da hiçbirimiz bilemeyiz.

Çocukken ve hatta üniversiteye kadar bütün yazlarımız Bodrum’da geçti. Önce Torba, sonra Gündoğan ve en son Hebil Koyu’nda yazlığımız oldu. Bodrum’dan hiç sıkılmadım ama belki de en keyifli sefer Bodrum’un en soğuk günlerine denk geldiğimiz bu Ocak ayındaki seferdi. Kısacası, Bodrum artık bitmiştir, gidilmez diye düşünmeyin.

Atatürk Arboretumu’nu minik bir park gibi düşünmeyin. Aslında oldukça büyük bir alana yayılı ve spor amaçlı olarak da kullanabileceğiniz ağaçların arasında uzun bir parkuru var. Yaz aylarında haftasonları kalabalık olduğunu tahmin ediyorum ama sabah koşusu için erken saatte giderseniz rahat edeceğinize eminim.

Arboretum  görevlileri işlerini iyi yapmak için özenle çalışıyorlar. Dışarıdan yiyecek getirilememesi de çevrenin temiz kalmasında büyük rol oynuyor. Bu arada çantanızdaki su şişesiyle girmenize karşı çıkmıyorlar. Evcil hayvanların girmesine izin verilmediğinin bilgisini de vereyim. Hafta sonu güzel bir kahvaltı öncesi güne zinde başlamak için ideal bir yer.

Rize’de kalmak için daha önce bir kaç kişiden iyi yorumlar duyduğumuz Puli Mini Otel’i seçmiştik. İlk işimiz Çamlıhemşin merkezinde, Fırtına Deresi’nin yanı başındaki otele giriş yapmak oldu. Biz soğuk bir mevsimde gittiğimiz için terasından çok faydalanamadık ama sıcak havalarda çok keyifli olduğundan eminim. Odaların tarzını ve dekorunu çok beğendik ama boyutlar oldukça küçük. Özellikle tuvaletler çok küçük ve odayla arasında sadece ahşap sürgülü bir kapı var. Tek başına kalmak için çok uygun ama Mark gibi uzun boylu bir insan için biraz zorlu oldu. Aklınızda olsun.  Onun dışında sabah kahvaltısı ve isteğiniz üzerine hazırladıkları akşam yemekleri inanılmaz lezzetli ve özenli. Alkol de satıyorlar.

Pokut Yaylası

Yaylalara çıkmak ve inmek yolların bozukluğu ve virajlı olması sebebiyle epey vakit alıyor. Mevsimine göre havanın kararmasını da göz önüne alınca, aynı gün iki yaylaya birden çıkmak mümkün olmayabilir.  Tabi, yukarı çıkıp onbeş dakika vakit geçirip tekrar yola koyulursunuz ayrı. Biz yaylanın keyfini de çıkarmak istediğimiz için bir tercih yapmak zorunda kaldık ve Pokut’u seçtik. Bu arada yeri gelmişken söyleyeyim, biz Ekim ayında gitmemize rağmen yayla yolunda az da olsa trafik  vardı, yaz aylarında ise ciddi kuyruklar oluyormuş.

Pokut’a yaklaşık elli dakikada çıktık. Daha önce bir sürü fotoğrafını gördüğümüz yaylayı kendi gözlerimizle görmek bambaşkaydı. Şansımıza tepemizde de parıl parıl bir güneş vardı. Çok kalabalık olsaydı aynı zevki mi alır mıydık emin değilim. Yaylanın en güzel yerlerinden biri konaklama hizmeti de veren Platoda Mola. Oraya da rezervasyon yapmaya çalışmıştım ama sezonun son haftasonlarından biri olduğu için odalar çoktan dolmuştu. Her defasında Pokut’a inip çıkmak zor olacağından, ideali ana üs olarak Puli Mini gibi bir otelde kalıp, yaylaya çıktığınız gün Platoda Mola’da kalıp, sabah yaylanın temiz havasını içinize çekip, tekrar merkeze inmek olabilir. Platoda Mola’da laz böreği yemeğinizi de ayrıca tavsiye ederim.

Bu arada Pokut’a doğru Çat yolu üzerinde giderken solda yan yana bir tasarım dükkanı ve bir kahve dükkanı göreceksiniz. Peri Dükkan, İstanbul’daki tasarım dükkanlarını aratmayacak çeşitlilik ve güzellikte. Ben kendime ve arkadaşlarıma ordan epey hediye aldım. Yalnız aklınızda bulunsun, reçel satın alırsanız uçakta kabin içine alamıyorsunuz. Biz maalesef aldığımız reçelleri alanda bırakmak zorunda kaldık. Peri Dükkan’ın hemen yanında Zua Coffee var. Kahveleri kadar çeşit çeşit tatlıları da çok güzel. Yaylaya inip çıkarken, soluklanmak, biraz keyif yapmak için çok keyifli bir yer.

Bulut Şelalesi

Çamlıhemşin’in doğası da Trabzon kadar etkileyici. Türkiye’nin en yüksek şelalesi olan Bulut Şelalesi’ni de görmenizi tavsiye ederim. Tar Deresi Milli Parkı’ndan yaklaşık iki km uzunluğunda bir yürüyüş sonrası şelaleye varacaksınız.

Daha göremediğimiz pek çok yer ve aklımız geride kalarak üçüncü günün sabahında arabayla tekrar Trabzon’a gidip, oradan da uçakla İstanbul’a döndük.

Zil Kale

Rize Kemerli Köprü

Pokut

İstanbul’dan Trabzon’a sabah çok erken saatte uçtuk. Kiraladığımız aracı alıp hemen Nayino’nun yolunu tuttuk. Yeri gelmişken söyleyeyim, mutlaka 4×4 araç kiralayın. Sadece yaylalara çıkarken değil, Nayino’ya çıkarken bile ihtiyacınız olacak. Biz, Dacia Duster kiraladık ve çok rahat ettik. Zaten yollarda en çok gördüğümüz araç da Duster’dı.

Yalan yok, Trabzon şehir merkezinin güzel bir tarafı yok. Bina üstüne bina, beton üstüne beton. Ama merkezden çıkıp, yukarılara doğru çıkmaya başlayınca işin rengi tamamen değişiyor. Yeşilin daha önce görmediğiniz tonları ve sisli tepeler birbirine karıştığında hayranlıktan ağzınız açık şekilde yol almaya başlıyorsunuz.

Nayino Dağ Evi

Nayino Dağ Evi, Düzköy’de Kayaüstü Mevkii’nde, köye kuş bakışı bakar bir konumda. Diğer birçok kişi biz de fotoğrafların gerçekte olanı daha etkileyici gösterdiğini sanmıştık ama meğer tam tersiymiş. Bu sefer fotoğraflar gerçeği anlatmaya yetmiyor.

Trabzon’dayken maalesef yaylaya çıkma çabalarımız başarısızlıkla sonuçlandı. Tepeye yaklaştıkça sis o kadar yoğunlaştı ki gerçekten göz gözü görmez oldu. Mecburen geri dönmek zorunda kaldık. Neyse ki Nayino’daki manzara ve atmosferde yaylaları çok aratmadı. Bu arada Nayino’nun yolu da akşamla birlikte epey sis altında kalıyor, o yüzden biz akşamları en geç 5:30 gibi dönmüş oluyorduk. Zaten akşam yemeğini de orda yiyebiliyorsunuz. Muazzam büyüklükteki mutfaklarında her sabah ve akşam birbirinden leziz tatlar çıkarıyorlar. Gürcü şarabı denemediyseniz daha önce, onu da tavsiye ederim. Ben çok sevdim. Bütün gün gezip, şömine karşısında ısınıp, şarabınızı yudumlamak günün en güzel anı oluyor. Tabi yaz aylarında giderseniz, uçurumun tepesindeki teraslarında manzaraya karşı da yiyebilirsiniz.

Nayino Dağ Evi

Trabzon’un Maçka ilçesinde bulunan Sümela Manastırı’nı görmeden dönmedik tabi. Manastır, Bizans İmparatorluğu döneminde Atina’dan gelen iki rahip tarafından kurulmuş. Çok uzun süredir tadilatta olan Manastır’ın içi ziyarete kapalı. Ancak uzaktan bakabiliyorsunuz ama o kadarı için bile gitmeye değer. Sislerin arasından çok gizemli bir görüntü oluşuyor.  Tadilatın 18 Mayıs 2019’da biteceği söyleniyor ama konuştuğumuz kişiler pek umutlu değildi.

Sümela Manastırı

Şehir merkezinde gezilecek yerler diye bir arama yaparsınız, karşınıza bir liste çıkacak ama bu listedeki yerlerin çoğu etraflarındaki çirkin binaların arasına sıkışmış vaziyette.  Şehir merkezinde bize göre gitmeye değer tek yer Atatürk Köşkü Müzesi. Atatürk Köşkü, Atatürk’ün 1924’te Trabzon’u ziyaret ettiği sırada kaldığı köşk. Köşk, Kostantin Kabayanidis tarafından 1890 yılında yazlık olarak yaptırılmış. Keşke diğer yapılar da onu örnek alınarak yapılsaymış diyesi geliyor insanın.

Atatürk Köşkü

Bu benim Doğu Karadeniz’e ilk gidişimdi. Gitmeden önce hayal kırıklığına uğrayacaksınız diyenler de çok oldu ama biz hiç pişman olmadık. Şehir merkeziyle ilgili zaten hiçbir beklentimiz olmadığı için, oradan gözümüz kapalı geçtik diyebilirim. Ama doğanın ve temiz havanın güzelliğini anlatmaya çalışsam bir kaç klişe laftan fazlasını edemeyebilirim diye korkuyorum. O yüzden aklınızda varsa hatta yoksa da Doğu Karadeniz’i görülecek yerler listenize ekleyin.

Trabzon

Nayino Dağ Evi

0505 241 79 86

nayinodagevi@gmail.com

O kadar şanslıyız ki, Instagram, Youtube ve Mapify gibi sosyal medya kanalları sayesinde seyahatle ilgili neredeyse sınırsız bilgi ve içeriğe erişimimiz var. Sosyal medyanın bu kadar etkili olmasının sebebi bu hesapların çoğunun bizim gibi sıradan insanlara ait olması. Tabi ki ünlü kişilerin hesaplarından bahsetmiyorum. Şahsen, diğer insanların seyahat fotoğraflarına bakmak veya videolarını izlemekten daha motive edici başka bir yol düşünemiyorum. Hele ki bu kişileri tanımasanız bile onlarla bir bağ kurabilirseniz, artık sizi kimse tutamaz. Onlar yapabiliyorsa, siz de yapabilirsiniz!

Monterosso Al Mare

2. Seyahat Bloglarını Okumaya Başlayın

Bu paragraf aslında bir öncekinin devamı sayılabilir. Sadece fotoğraflara bakmak veya videoları izlemekle kalmayın. İçeriklerini beğendiğiniz gezginlerin deneyimlerini ve anılarını okumak da hoşunuza gidebilir. Bir sonraki seyahatiniz için faydalı bilgiler bulabilir, bir sonraki seyahatinizi size ilham veren güzel bir blog yazısı okuduktan sonra  planlayabilirsiniz. O kadar çok seyahat blogu var ki, size hitap eden birkaç tane bulacağınızdan eminim.

Madrid Ghost Town, New Mexico

3. Değişik Mutfaklarla İlgili Araştırma Yapmaya Başlayın

Seyahat etmek sadece değişik sokaklarda yürümek veya turistik yerlerin fotoğrafını çekmek değil tabi ki. Seyahat etmenin en güzel yanlarından biri değişik mutfakları tadabilmek. Dünya üzerinde çeşit çeşit mutfak var. Üstelik bu lezzetler sadece ülkeden ülkeye değişmekle kalmayıp, aynı ülkenin farklı bölgelerinde de değişiklik gösteriyorlar. Çin yemeğini Çin’de, sushiyi Japonya’da yemek istemez miydiniz?

Athens

4. Meraklı Olun! Değişik Kültürler Hakkında da Araştırmalar Yapın

Dünya mutfaklarını araştırmaya başlamışken, değişik kültürlerle ilgili de bilgi edinmeye ne dersiniz? Mutfak, bir ülkenin kültürünün kuşkusuz çok önemli bir parçası ama tamamı değil. Dünyanın değişik yerlerinde insanlar farklı farklı giyiniyor, farklı müzikler dinliyor, farklı gelenek ve göreneklere uyuyor, misafirlerini bile farklı şekilde ağırlıyor. Bütün bu farklılıkları keşfetmek sizi de heyecanlandırmıyor mu?

5. Kendi Seyahat Hikayelerinizi Anlatmaya Başlayın 

Sürekli başkalarının seyahat hikayelerini dinlemekten yorulmadınız mı? Sizin de kendi seyahat hikayeleriniz olabilir. Başkalarının hikayelerini dinlemek çok güzel ama kendi hikayenizi anlatmak daha da güzel. Unutmayın, en güzel hikayeler kişisel deneyimlerden çıkar. Artık sizin de hayatınızı yaşayıp, diğerleyiyle paylaşma vaktiniz geldi.

Vernazza, Cinque Terre

6. Para Biriktirmeye Başlayın

Bazılarınızın “Seyahat etmeye param yok” dediğini duyar gibiyim. Sizi anlamakla beraber bu cevabı bir mazeret olarak kabul etmiyorum. Şu anda yeterli paranız olmayabilir ama bugünden biriktirmeye başlarsanız, ilerisi için yeterli birikiminiz olacaktır. Birikim yapmanın yanı sıra seyahatinizi önceden planlamak ve akıllı tercihler (ucuz havayolları ile seyahat etmek, hosteslerde kalmak gibi) yapmak da bir o kadar önemli.  Bu şekilde korktuğunuzdan çok daha az harcayacağınızı garanti ederim.

7. Havayolları Şirketlerinin Promosyonlarını Takip Edin 

Havayolları şirketlerinin promosyonlarını, kampanyalarını takibe alın. Sadece ucuz havayolu şirketlerinden bahsetmiyorum. Promosyon zamanında aldığım bazı biletlerin fiyatlarını söylesem inanmayabilirsiniz. O yüzden bu kampanyaları küçümsemeyin ve kovalamaya başlayın. Sizin için uygun olan bileti bulacağınıza eminim.

Santa Margherita’dan Monterosso Al Mare’ye gitmek arabayla yaklaşık 1,5 saat sürüyor. Mark gibi araba kullanmayı seven bir şoförümüz de varken, hep beraber yola koyulduk. Diğer Cinque Terre köylerine göre en büyük avantajı plaja kadar arabayla gidebiliyor olmak. Deniz kenarına kadar indiğimizde de kocaman bir otopark bizi bekliyordu. İtalyan kasabalarının en zorlayıcı kısmı bazen arabayı park edecek yer bulmak olabiliyor. O yüzden boş bir otopark bulmanın mutluluğuna paha biçilemez. Yalnız otobandan çıktıktan sonra çok virajlı bir yol bekliyor, araba tutanlar çeşitli ilaçlarını yanına almayı akıl ederse iyi olur. Bir uyarı daha. Yol üzerinde “Monterosso” tabelaları da göreceksiniz ama “Monteresso Al Mare” tabelalarını takip etmek gerekiyor. Monteresso’yu takip ederseniz tam olarak nereye varırsınız bilmiyorum bu arada. Denerseniz bana da haber verin. Ayrıca Santa Margherita’dan trenle de gelebilirsiniz.

Monterosso Al Mare

Monterosso, İtalyanca’da kırmızı dağ anlamına geliyor. Bir yerde bu ismin zamanında köyü yöneten, kızıl saçlı bir aileden geldiğini okudum ama doğru bir bilgi mi emin değilim. Monteresso Al Mare, Cinque Terre köyleri arasında en büyüğü ve denize girmek için en uygun olanı. Turuncu ve mavi renklerde şemsiye ve şezlongların dizi dizi dizildiği upuzun bir plajı var. İtalyan plajlarında en sevdiğim şey yan yana sıralanmış plajların hepsinin farklı renklerde şemsiye ve şezlonglarının olması. O kadar güzel bir görüntü yaratıyor ki, fotoğraflara bile ayrı bir hava katıyor bence. Eğer “The Talented Mr. Ripley” filmini izlediyseniz sanırım ne demek istediğimi anlayacaksınız. Her ne kadar film San Remo’da çekilmiş olsa da duygu aynı duygu.

Monterosso Al Mare

Monterosso Al Mare ile ilgili araştırma yaparsanız, karşınıza en çok çıkan kelime “Il Gigante” olacak. Il Gigante, 1900’lü yıllarda bir villanın terasını tutan Deniz Tanrısı Neptün şeklinde bir heykel. 2. Dünya Savaşı sırasında bombalanmalardan ve devamında da sert rüzgar ve dalgalardan epey zarar almış alan olan Il Gigante köyün sembolü haline gelmiş.

Plajın hemen üstündeki sette bir çok kafe, restoran ve arabalardan rahatsız olmadan yürüyebileceğiniz bir yürüyüş yolu var. Plajın fotoğraflarını çekmek için de en güzel konumlardan biri. Hem sağa hem sola doğru bakmayı unutmayın. Annem ve babam yanımızda olmasa Mark’la en az bir saat daha kalıp yüz tane fotoğraf çekme denemesi daha yapardık kesin Bizim Ege kasabaları gibi belli ki gördüğümüz birçok ev büyük şehirlerde yaşayan İtalyanların yazlık evleriydi. Benim de orda bir yazlığım olsa, hayır demezdim doğrusu.

Bu arada plaj kısmı köyün yeni tarafıymış. Yereraltı tünelinden yürüyerek eski kısma ulaşıyorsunuz. Bölgedeki diğer küçük köyler gibi pastel renkli binalar, küçük dükkanlar ve şirin restoranlarla çevrili bir yer.

Arabamızı Monteresso’da bırakıp, trene atlayıp Vernazza ve Manorola’ya gittik. Cinque Terre köylerini gezmek için en kolay yol kesinlikle aralarında gidip gelen trenlere binmek. Bu köylerde neler yaptık, onları da en kısa sürede size anlatacağım.

Monterosso Al Mare

Monterosso Al Mare

Monterosso Al Mare

Herhalde hafta içi olması ve insanların denize doymasından olacak, plaj epey boştu. İşimize gelmedi desem yalan olur. Dalga seslerini duyabildiğiniz bir plaj bulmak malum artık lüks oldu. Tam da ne güzel dalgaların kıyıya vurma sesini dinleyerek kitap okuyabiliriz dedik ki yanımızdaki şezlonglarda oturan bir grup telefonlarından Tarkan çalmaya başladılar! Hiç düşünmüyorlar acaba yanımdaki bu müzikten rahatsız olur mu? Burda da müzik dinleme kardeşim veya tak kulaklığını öyle dinle. Uyarabilirdin diyebilirsiniz tabi ama sürekli olarak insanları uyarıp, tenkit etmek durumunda kalmak da bence insanı çok geriyor, o yüzden bazen pas geçiyorum. Neyse sinirlenecek şey çok zaten, o yüzden duraklamadan devam edeyim.

Müzik yok dediysem sadece sahil kısmında yok. Yani yemeğinizi yerken veya biranızı içerken restoran kısmında gayet güzel müzik çalıyor. Yemekler de hiç fena değil. Ben kızartılmış köy ekmeği üzerinde domates ve kekikli bruschettaya benzeyen birşey yedim. Mark da barbekü tavuk pane yedi. Tavuk panenin altı da yığma patates kızartmasıydı. Plaj yemeği olarak hem lezzetliydiler hem de çok hızlı geldiler. Hafta içi gittiğimiz için food court kısmı açık değildi, o yüzden sakindi. Hafta sonu genel olarak daha şenlikli olduğundan eminim.

Denize gelince tabi Karadeniz olduğunu unutmamak lazım. Dalgalı günlerde çeken akıntı riskine karşı dikkatli olmak gerektiğini bir de ben hatırlatayım. Lodos olan bir günde giderseniz eğer deniz çarşaf gibi olur. Dün dalgalı bir günündeydi, o yüzden benim zevkime göre değildi.

Nerede oturduğunuza göre değişir elbette ama bir çok yerden yaklaşık bir saatte gidebileceğiniz, deniz kenarında güzel bir gün geçirmek için bence çok uygun. Bizim de bundan sonra daha sık gideceğimiz kesin. Unutmadan Suma Beach hayvan dostu bir yer.

Germiyan Köyü, 2015 yılından beri Türkiye’nin ilk Yavaş Gıda Köyü (Slow Food Village). Yavaş gıda köyleri iyi, temiz, adil gıda çerçevesinde yerel ve doğal ürünlerin yaşatılmasını hedefliyorlar. Aklınızda olsun Germiyan’ın ekşi maya ekmeği de çok meşhur.

Nuran Hanım önce Slow Food’un logosu olan salyangoz desenini çizerek başlamış, sonra mavi tonların ağırlıklı olduğu desenleri ile evlerin duvarlarını süslemeye devam etmiş. Güler yüzlü, konuşkan ve misafirperver bir insan Nuran Hanım. Evinin duvarlarını boyatmak isteyenlere tek düşen önce duvarlarını bembeyaz boyatmak. Böylece köyde bakımsız ev kalmamış diyebiliriz.

Alaçatı’dan arabayla yaklaşık 20 dakikada Germiyan Köyü’ne gidebilirsiniz.

Metro. Paris metrosunu anlamak ve kullanmak çok kolaydır. Gideceğiniz yönün son durağının ismini biliyorsanız doğru platformu bulmanız çok kolay. Her platformdan sadece bir tren geçtiği için de doğru platformda olmanız yeterli, bir de trenleri kontrol etmenize gerek yok. (Bu dediğim şehir dışına çıkan RER trenleri için geçerli değil. RER’de doğru platform gelseniz de ekranlardaki bilgilerden doğru trene bindiğinizden emin olmanız gerekir.) Bir konuda uyarmak isterim yalnız. Bazı metro durakları birbirine o kadar yakındır ki sadece bir durak için metroya binmektense yürüyerek gitmek çok daha pratik ve hesaplı olacaktır. Örneğin Odeon-St Germain des Pres metro durakları gibi.

Otobüs. Otobüs duraklarında bulunan haritalardan hangi otobüse binmeniz gerektiğini de bulabilirsiniz. Birçok durakta otobüslerin kaç dakika içinde geleceğine dair bilgi veren ekranlar da vardır. Metro biletinizle otobüse de binebilirsiniz. Tek yapmanız gereken “composter” dedikleri otobüsün girişinde yer alan makinada biletinizi okutmak.

Hem metro hem otobüste inene veya çıkana kadar biletinizi atmayın, çıkışta bilet kontrolörleri ile karşılaşabilirsiniz ve o zaman kullandığınız bileti göstermeniz gerekir.

Taksi.  Öğrencilik yıllarımda yani bundan yaklaşık 15 sene önce Paris’in en işlek caddelerinde bile  taksi bulmak çok zordu. İki arkadaşımla beraber Champs Elysees’de üç saat taksi bekleyip sonunda eve kadar yürüdüğümüz günü hiç unutmam. Üç saat nasıl beklenir canım diye hiç sormayın. Geldi gelecek darken bir bakıyorsunuz saatler geçmiş. O zamanlara göre çok daha kolay bulunuyor ama her yerde taksi çeviremiyorsunuz. Yol kenarlarında “Taxi” işareti ile belirtilen taksi duraklarında beklersiniz bulmanız daha kolay olur.

Nakit Para. Siz siz olun sakın 500 Euro’luk banknotla Paris’e gelmeyin. 400 Euro’luk bir alışveriş yapmadığınız sürece hiçbir mağaza kabul etmeyecektir. Döviz bürolarında da bozduramazsınız çünkü yasal olarak ancak Banque de France 500 Euro’luk bank notu bozabiliyor. Aklınızda olsun, paranızla sefillik çekmeyin.

Bu arada Paris sanıldığı kadar pahalı bir şehir değil. Daha doğrusu her keseye göre yeme-içme ve eğlence imkanları mevcut. Boulangerie‘den alacağınız baget sandviçleriniz, meyveniz ve şarabınızla Jardin De Luxembourg‘da keyif yapmak oldukça hesaplı olacaktır. Unutmayın şarap ülkesi Fransa’da çok ucuz fiyatlara çok güzel şaraplar içmek mümkün.

Jardin de Luxembourg

Paris Kafeleri. Fransa’da “café” sipariş ederseniz önünüze espresso gelir, o yüzden kahve siparişini fransızca vereyim café dedik mi olur diye düşünmeyin. Eğer Americano istiyorsanız “Café allongé” (kafe alonje) siparişi vermelisiniz. Kafelerin birçoğunda özellikle de sadece bir şeyler içtiyseniz hesabınızı masada bırakırlar. İlave sipariş verdiğinizde bir hesap daha bırakırlar. Nakit ve tam para ödeyecekseniz paranızı masada bırakıp kalkabilirsiniz. Tabi çok kalabalık bir sokaksa garsonun hesabı aldığından emin olmak daha iyi olur. Fransa’da musluk suyu içilir. Su istediğinizde genelde musluk suyu isteyip istemediğinizi sorarlar, rahatlıkla musluk suyu içebilirsiniz.

Söylemeden geçmeyeyim, Paris’te hizmet sektörü pek de iyi değildir. Özellikle siparişinizin alınması, hesabın gelmesi gibi konularda umduğunuzdan daha fazla beklemek zorunda kalabilirsiniz. Tabi bunda bizdeki gibi masa başına üç garson düşecek şekilde bol kepçeden garson çalıştırmamalarının da etkisi var. Özellikle ilk siparişiniz teslim edildikten sonra garsonunuz dikkatini tekrar çekmek de biraz zorlanabilirsiniz. Sakin kalmaya ve bunun keyfinizi kaçırmamasına bakın derim.

Seine Nehri Tekne Turları. Seine Nehri üzerinde tekne turuna özeniyorsanız bence vazgeçin. Bizim boğaz turumuz gibi bir gezi hayal etmeyin. Neticede nehir şehre göre aşağıda kaldığı için duvarlara baka baka çamur rengi bir suda gezmenin bence pek keyifli bir tarafı yok. Tam bir turist tuzağı diyebilirim. Onun yerine Seine Nehri boyunca yürüyüp köprülerden geçmek çok daha hoş bir deneyim olacaktır. Tur teknelerinin en güzel gözükeceği yer fotoğraflarınız olacak.

Eyfel Kulesini Çıkmalı mı Çıkmamalı mı?. Çıkmamalı. O kadar kuyruk beklediğinize değmez. Bunları daha önce bir kez en tepeye çıkmış biri olarak söylüyorum. Hele kış aylarında yukarıdaki rüzgar o kadar kuvvetli oluyor ki, saçınız başınız birbirine girmiş, soğuktan donmuş halde manzaradan bir şey anlamayacaksınız. Bence Eyfel Kulesi’nin en güzel hali binaların arasından hafif uzaktan göründüğündeki hali. Fotoğraf çekmek içinse size bir tüyo vereyim. Rue Surcouf ile Rue St Dominique’in kesiştiği nokta Eyfel Kulesini en güzel çekebileceğiniz noktalardan biri. Aşağıdaki fotoğraf tam da o noktadan çekilmiştir.